Obama oyunu başladı. Bu oyunun nasıl oynanacağını düşünmek için JFK (John Fitzgerald Kennedy) dönemine kadar geriye gitmek gerekecek. 26 Eylül 1960 günü 70 milyon televizyon izleyicisi Massachusetts Senatörü Kennedy ve Başkan Yardımcısı Richard Nixon'un dört tartışmalık bir dizinin ilki olan, teketek başkanlık seçimi kampanyası tartışmasını seyretmek için televizyonlarının başına geçti. Bu olay o kadar büyük etki yaptı ki dört televizyon programına sonradan JFK ve Nixon arasındaki "Büyük Tartışmalar" adı verildi. İlk round iç politikaya ayrılmıştı. 7 Ekim'deki ikinci roundun doruk noktası Çin kıyılarına yakın iki ada konusundaki Amerikan politikası oldu ve 13 Ekim'de başkan adayları bu konuyu sürdürdüler. 21 Ekim'deki son programda JFK ve Nixon Küba'yla ilişkiler konusunu gündeme taşıdılar. Bu dört televizyon programı ABD'nin siyasi haritasında bir ilk, bir kırılma noktası oluşturdu. Televizyonun başkanlık seçimlerine ağırlığını koyması böyle başladı ve sahneye bu muzaffer giriş o günden beri hiç değişmedi: Artık televizyon en önemli propaganda araçlarından biriydi. Bu program dizisi ilk defa bu kadar geniş bir kitlenin adayları aynı anda değerlendirebilmesini sağladı ve görmek çok önemliydi, etkileri dramatik oldu. Bir anlatıcının ifadesiyle "Ağustos 1960'da Nixon dizini ciddi biçimde incitmişti ve iki hafta hastanede kaldı. İlk TV programı çekilirken Nixon hâlâ normalden 9 kilo zayıftı ve rengi soluktu. Programa kendisine uymayan bir gömlekle geldi ve makyaj yapılmasını reddetti. Kennedy, tam tersine, eylül ayını Kaliforniya'da kampanya yaparak geçirmişti. Güneşten yanmıştı ve kendisine güveni doruktaydı, dinlenmişti. Nixon sonradan "Onu hiç bu kadar formda görmemiştim" diye yazacaktı."
Bir dönüm noktası oluşturan bu tarihi TV programları olmasaydı JFK muhtemelen asla kazanamayacaktı. Bir anlamda bu dramatik Demokrat başkanın kazanması tarihi bir kazaydı ve bu görüş görevde sadece üç yıl geçirdikten sonra 1963 yılında öldürülmüş olmasıyla desteklenebilir. "Derin Washington D.C.", veya Establishment, JFK'nin kazanacağını düşünmüyordu. O dönemde ne Demokratlar, ne de Kennedy ailesinin Beyaz Saray'da istenmediği diğer Kennedy'nin, Edward Kennedy, 1968 Haziran'ın Demokrat Parti'den başkan adayı olmak için kampanyasını yürüttüğü sırada öldürülmesiyle aşikar hale gelmiş sayılabilir. 1968 seçimlerinde, aslında 1960'da beklenen, Nixon nihayet başkan olabildi. Nixon Cumhuriyetçi Parti'nin elit siyasal, organik entelektüellerinden biriydi. Yardımcısı Gerald Ford 1974 Temmuz ayında, Watergate sonrası, onun yerine geçti. Kennedy sonrası başkanlık yapan Lyndon Johnson'un Ford için "Bu adam o kadar aptal ki yürürken çiklet çiğneyemez" dediği rivayet edilir -aslında Johnson'un söylediği daha müstehcen, ama burada sansürlenmiş versiyona sadık kalıyorum. Ford 1976 yılında Demokrat Jimmy Carter'a kaybedecekti.
1979'da, her geçen gün daha da yaşlı görünmeye başlayan Carter o zamanın favori sporu olan jogging yaparken sendeledi ve yardımcılarının kollarına yığıldı. Carter'ın yığılışı tükenmekte olan bir süpergücün sonunu sembolize eder gibi algılandı. Küba'dan beri korkulan olmuş Nikaragua'da devrim gerçekleşmişti. Sovyetler Birliği 1978 Komünist Partisi Plenum'unda daha agresif bir strateji benimsemiş görünüyordu ve bütün Afrika pro-sovyet gerilla hareketleriyle bezenmişti. İran'da CIA'nın öngöremediği bir şekilde Humeyni iktidara gelmiş, ABD yanlısı Şah rejimi yıkılmış ve Kızıl Ordu net bir hareketle kılıcını atarak Afganistan'da mollaların üzerine yürümüştü. Paştun milliyetçisi Taliban'ın Pakistan'daki üstünden bu kadar etkili olabileceği henüz düşünülmüyordu. 4 Kasım 1979'da İranlı üniversite öğrencileri -iddiaya göre aralarında Ahmedinejad da vardı- Tahran'daki ABD elçiliğini işgal ettiler ve 52 Amerikalı'yı ve güvenlik güçlerini esir aldılar. Aylarca Amerikalı'ların ne durumda oldukları, öldürülüp öldürülmedikleri anlaşılamadı. ABD müzakere yönetmiyle sonuç almayı denediyse de netice alınamadı ve 6 ay süren başarısız görüşmelerden sonra 8 Nisan 1980'de ABD müzakereleri kesti. Kartal Çenesi adı verilen opearsyon için Delta timine yetki verildi. ABD helikopterleri ve nakliye uçakları Entebbe'de 1977'de İsrail'in başarıyla uyguladığı planın bir benzerini uygulayan Tahran'daki elçiliğe girecek ve esirleri kurtaracaktı. Ancak Amerikan uçakları ve helikopterleri İran çöllerine düştü. Carter'ın jogging yaparken yığılıp kalmasıyla ABD'nin İran çöllerindeki acizliği biraraya getirildi ve Carter 1980 seçimlerinde Ronald Reagan'a kaybetti.
1992 seçimleriyse tamamen başka bir mesele. Baba George Bush seçimi kazanacağından emindi çünkü Reagan sonrası Sovyetler Birliği'nin tarihten silinişini yaşayan başkandı ve post-Sovyet dünyadaki ilk askeri operasyonu Irak'ta beklenenin çok altında bir kayıpla başarıyla yürütmüştü. ABD'nin Vietnam Sendromu'nu bitiren başkan sayılabilirdi. 1990-1991'de ABD'de yaşayanlar tartışmaların nasıl seyrettiğini hatırlayacaklardır. Ama 1991 aynı zamanda resesyon yılıydı ve tamamen dış politikaya odaklı Bush, Bill Clinton'un dikkatleri içeriye ve ekonomik sorunlara çekme stratejisine karşı koyamadı. Önceleri Clinton'un başkanlık kampanyasında çalışanlara yönelik düşünülmüş olan "Önemli olan ekonomi, aptal!" sloganı olağanüstü bir başarı kazandı. Geçmişe bakınca, Johnson Kennedy'nin yardımcısı ve yedeğiydi. Truman aslında asla kimse tarafından istenmemişti ve kimse seçim kazanabileceğini düşünmüyordu. Roosevelt ölünce yardımcısı olarak onun yerine geçmişti fakat kendi partisi bile ciddiye almıyordu. Seçim kazandı, ama büyük bir sürpriz yaparak.
Dolayısıyla, Barack Obama'nın Franklin Delano Roosevelt sonrası ilk defa Establishment'ın da istediği, sürpriz olmayan, beklenen, sosyal ve siyasi mühendislik çalışmasına konu olan Demokrat başkan olduğunu savunuyorum. Orta Batı ve Güney "içine sindiremeyebili" ama Obama şimdilik kaydıyla el üstünde tutulacaktır. Şaşıracak birşey yok çünkü Roosevelt de büyük depresyonda gelmişti ve Obama da 1929 sonrası en derin ekonomik krizde kazandı. Neo-con mafyası ABD'yi o derece büyük dertlere sürükledi, dış politikada ve ekonomide öyle bir enkaz bıraktı ki, Hilary Clinton-Obama ikilisinden başka adaylar "yetmezdi". Bir kadın ve bir Afrikalı-Amerikalı: 1988'de Michael Dukakis'in nasıl son aylarda kaybettiğini hatırlayanlar gerçekten de değişim oluyor mu diye soracaklardır. Gereken tam da böyle bir imaj değişimiydi. Soru şu: Değişim veya yenilik sadece görüntüde mi? Obama ABD'si bambaşka bir ABD olabilir mi? Cevap hem Obama'nın ekonomiyi düzeltmedeki hızına ve başarısına bağlı, hem de Bush ekibinin bıraktığı enkazın büyüklüğüne. Obama'nın şansı bol olmalı ve sorunlar da o -veya Obama imajı- olmadan işin içinden çıkılamayacak kadar girift hale gelmiş olmalı. O zaman Frieligrath'ın "varım, vardım, varolacağım" dizesini bir süre daha söyleyebilir.